سلااااااام به همه دوستای خوب
بدین وسیله از جناب آقای مقدس و خانم الهام سمیعیانی به خاطر همراهیشون در مسیر جزوه یابی !!! تشکر کرده و امیدوارم بتونم یه جوری زحمتاشونو جبران کنم. خیلی خیلی ممنونم.
از فاطمه خانوم هم ممنونم بابت همراهیشون در کامنتا.
با بهترین آرزوها برای همه، موفق باشید همگی
سلام به همه دوستااااان
راستش من جزوه های آبیاری و زهکشی ارشد دانشگاه های مختلف رو میخواااااااااااااام ، کلی این در و اون در زدم ولی نشده ، یادم اومده اینجا کلی دوست خوب خوب دارم،
کسی میتونه کمکم کنه، لطفا؟؟؟؟؟؟؟؟
هرگونه راهنمایی رو میپذیریم، ولی وقت نداریم خیلی،
بازم ممنوووووون میشم اگه کسی راهنمایی کنه، به خصوص جزوات دانشگاه تهران رو :)
انتظار آدم را سلاخی می کند.
تکه تکه می کند ولی رگهایش را جدا نمی کند.
بعد نمکدان دستش می گیرد و می پاشد رویش.
می سوزی ولی آتشی نیست.
دلت خوش است که رگها هنوز جدا نشده اند
ولی عاقبت٬ تردید تمام شدنش٬ تو را می کشد
گفت:ببخشيد يه دختره جوون آووردن اورژانس.مانتوي قهوه اي.اسمش نگاره.نديديش؟
گفتم: فاميلشي؟
گفت:آره،نه،يعني هنوز نه.چيزه،خوبه؟
تا اومدم فكر كنم چي بگم
گفت :ميبرنش اتاق عمل ديگه؟ميشه برم يه چيزي بش بگم تا باباش نيس؟
گفتم :اتاق شلوغه.حالشم اونقدر خوب نيس.نميشه.
چشماش التماس ميكردن.
گفتم: اگه ميخاي بگو خودم بش ميگم.
من من كرد،چشماشو دوخت به زمين.
بعد 30ثانيه گفت:تو گوشش بگو دوسش دارم
آهاي پسري كه نگار مو كهرباييت، با آل استاره آبيه كم رنگ رو آورده بودن اورژانس الزهرا. تي شرت نايك آبي پوشيده بودي،عطرت دانهيل ديزاير بود
.قبل از اينكه بياي، نگارت رفته بود.اما به خدا من دم گوشش گفتم.
بگيد من خرم،روانيم،خيالاتيم،اما
آهاي پسر، نگارت خنديد. دوستت داشت
اگه ميخوني اينجا رو،
خوش به حالت كه دوستت داشت.
راوی: "محمد هادی طاهری" در گودر
میتوانم در اندوه دست و پا زنم
در تمام تالاب هایش
اما کمترین تلنگر شادی پاهایم را سست میکند
و من مستانه می لغزم ...
نتیجه ها تون چی شد؟؟؟
ما شیرینی...
جز تو
هیچ چیز این جهان مسخره را جدی نگرفتم
حتی عشق را ..
امبدوارم ایام به کامتون باشه.
برای همه دوستانمون که این هفته کنکور دارند و تلاششون رو کردند آرزوی موفقیت دارم. امیدوارم بهترین رتبه ها امسال مال شما باشه...
منتظر شنیدن خبرهای خوب خوب خوب از طرف شماها هستم...
با بهترین آرزوها برای همه
پس سفید می نویسم...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
پيامبري از كنار خانه ما رد شد. باران گرفت. مادرم گفت: چه باراني ميآيد. پدرم گفت: بهار است. و ما نميدانستيم باران و بهار نام ديگر آن پيامبر است.آسمان حياط ما پر از عادت و دود بود. پيامبر، كنارشان زد. خورشيد را نشانمان داد...
پيامبري از كنار خانه ما رد شد. لباسهاي ما خاكي بود. او خاك روي لباسهايمان را به اشارتي تكانيد. لباس ما از جنس ابريشم و نور شد و ما قلبمان را از زير لباسمان ديديم.
پيامبري از كنار خانه ما رد شد. آسمان حياط ما پر از عادت و دود بود. پيامبر، كنارشان زد. خورشيد را نشانمان داد و تكهاي از آن را توي دستهايمان گذاشت.
پيامبري از كنار خانه ما رد شد و ناگهان هزار گنجشك عاشق از سرانگشتهاي درخت كوچك باغچه روييدند و هزار آوازي را كه در گلويشان جا مانده بود، به ما بخشيدند. و ما به ياد آورديم كه با درخت و پرنده نسبت داريم.
پيامبر از كنار خانه ما رد شد. ما هزار درِ بسته داشتيم و هزار قفل بي كليد. پيامبر كليدي برايمان آورد. اما نام او را كه برديم، قفلها بيرخصت كليد باز شدند.
من به خدا گفتم: امروز پيامبري از كنار خانه ما رد شد.امروز انگار اينجا بهشت است.
خدا گفت: كاش ميدانستي هر روز پيامبري از كنار خانهتان ميگذرد و كاش ميدانستي بهشت همان قلب توست.
آسمان می بارد – من نه
آسمان حرف می زند – من نمی دانم
آسمان می گرید – من فریادم
آسمان خمیازه ایی به پهنای ابرهایی دارد – که من تمامشان را گریسته ام
قابل توجه دوستان هواشناس!!
Blog Action Day یا روز جنبش وبلاگی، روز مشخصی است که بلاگرهای دنیا بطور همزمان درباره موضوعی خاص در وبلاگ هایشان می نویسند، تا توجه مردم دنیا را به وقایع مهمی که در اطرافشان می گذرد و متاسفانه به آن کم توجهی می شود، جلب کنند: یک روز – یک موضوع – هزاران صدا !
موضوع روز جنبش وبلاگی سال ۲۰۰۹ به “تغییرات آب و هوایی” اختصاص پیدا کرده است که یکی از مهمترین معضلات امروز بشریت محسوب می شود. عاملی که اگر به آن توجه نشود، می تواند موجبات خشکسالی ها، طوفان ها، جنگها و آوارگی های بعدی را فراهم آورد. قرار است بلاگرهای دنیا بطور همزمان در ۱۵ اکتبر (۲۳ مهر) درباره این موضوع در وبلاگهایشان بنویسند. اگر شما هم بلاگ نویسی هستید که به این موضوع اهمیت می دهید، پس به سایت ثبت نام بروید و برای شرکت در جنبش بلاگی سال ۲۰۰۹ ثبت نام کنید.
برخی از موضوعات پیشنهادی برای نوشتن مطلب روز جنبش وبلاگی عبارتند از:
تکیه بر جنگل پشت سر
روبروی دریا هستم
آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم
حال دریا آرام و آبی است
حال جنگل سبز سبز است
من که رنگم را باران شسته است
در چه حالی ایا هستم ؟
کوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
حیف انسانم و می دانم
تا همیشه تنها هستم
وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
من ولی در کار جان شستن
از غبار فردا هستم
صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
می نویسم
من آن دستی که
رفت از دست شما هستم
مرغ و ماهی با هم می خندند
من به چشمانم می گویم
زندگی را میبینی
بگذار
این چنین باشم تا هستم
این ایده رو توی یکی از وبلاگ ها دیدم و به نظرم خیلی جالب بود.اگه تونستید شما هم بهش عمل کنید.
"بیاین هرکدوممون برای یه بچه ای که بیماری خاص داره یا نه اصلا یتیمه ،یه اسباب بازی بخریم...تو این ماه عزیز.
من ازتون خواهش می کنم این کار یادتون نره.
نمی دونم یه تفنگ ،یه عروسک یا هر چی که به ذهنتون رسید براشون بخرید.
فکرش رو بکن!هر بچه ای شب با اسباب بازی ای که تو براش خریدی بخوابه...
"مرا به خواب هایت ببر..".
از همین الان بیاین به هم قول بدیم این کار رو شروع کنیم.هر سن و سالی که دارین چه فرقی می کنه.پول زیادی هم که نمی خواد.می خواد؟ حالا اگه نمی تونین یه اسباب بازی خفن بگیرین...،یه توپ کوچولو هم برای بچه ها شادی های تموم نشدنی داره.
هرکسی این کار رو کرد تو وبلاگش بنویسه...
يه اسمای جالبي هم ميشه براش گذاشت ."خیزش عروسک ها" مثلا!"
ممنون و التماس دعا
من همیشه موقع افطار، صدای ربنا را که می شنوم حس غریبی سرتاپایم را در بر می گیرد. همان حس عجیب و غریبی که همیشه موقع سال تحویل هم به سراغم می آید. بغض می کنم و اگر کسی دوروبرم نباشد حتما زار میزنم و باز هم تمام نمی شود این احساس لعنتی و باز هم من خالی نمی شوم تا سال تحویل بعد یا تا افطار بعدی ...
این بغض و این احساس همیشه بوی غربت میدهد، بوی از دست دادن و رفتن، بوی تمام شدن چیزهای خوب و آدم های خوبتر، و بوی تمام حسرت های من .
این جور وقت ها دلتنگ می شوم، بغض می کنم ، خاطره مرور می کنم و اعتراف می کنم که اگر مجالی باشد حتما بعد همه این ها بغضم می ترکد.
حالا این روزها...
این روزها حتی نگران خاطراتم هم هستم، نگران پاک شدن و درهم شدنشان که هرچه درهم شود رنگ خودش را می بازد .
و امشب بعد از خواندن یادداشت خداحافظی فاطمه، عجیب آن حس آشنا به سراغم آمده بود. من می ترسیدم از این که برای هم خاطره شویم، من حتی نمی دانستم ارزش خاطره شدن دارم یا نه، من همیشه نگران تمام شدن لحظه های خوب بودم و حالا خوب می فهمم که چه طور بچه های آب 84 دارند خاطره می شوند برای هم ،آن هم این قدر زود...
و حسرت هایم ...
حسرت هایم هر روز دارد اضافه می شود. انگار هرچه بزرگتر می شوم تمام دلتنگی هایم بزرگ می شوند. و مشکل اینجاست که حسرت ها چند برابر توان روحم دارند قد می کشند و دیگر تاب نمی آورم آنها را...حالا دیگر من هم کلی دلیل و مدرک دارم برای دلتنگ شدنم...
وحالا به همه آنها اضافه می کنم امشب را، حس غریب امشب را،
و اقرار می کنم که تا امروز جرات نمی کردم به تمام شدن این روزها فکر کنم، می ترسیدم از زیاد شدن حسرت هایی که دیگر جایشان در دلم تنگ است و خداحافظی فاطمه کار خودش را کرد، ضربه آخر بود انگار.
و دلتنگم برای اینکه تمام طول تابستان همت نکردم به دوست بندری ام توی خوابگاه سر بزنم وحالا دلم بدجور هوایش را کرده و او دیگر خیلی از من و دلتنگی هایم دور شده است. حالا فقط می توانم برای او بهترین ها را آرزو کنم،هرجا که باشد.
دلم تنگ است....عجیب دلم تنگ است...عجیب...
سکوت سرشار ازسخنان ناگفته است،
از حرکات ناکرده،
اعتراف به عشق های نهان،
و شگفتی های به زبان نیامده،
در این سکوت حقیقت ما نهفته است،
حقیقت تو و من،
برای تو و خویش،
چشمانی آرزو می کنم،
که چراغ ها و نشانه ها را در ظلمات مان ببیند،
گوشی، که صداها و شناسه ها را در بی هوشی مان بشنود،
برای تو و خویش
روحی
که این همه را در خود گیرد و بپذیرد.
و زبانی
که در صداقت، خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد،
و بگذارد از چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم...( شاملو)
نه بدان ساز که سازند و پذیری بی حرف
زندگی یعنی جنگ
تو بجنگ...
زندگی یعنی عشق
تو به آن عشق بورز...
فاطمه عزیزم تولدت مبارک .
با بهترین آرزوها...
با سلام به همه دوستان
با اجازه همگی من قالب رو عوض کردم. لطفا اگه نظری درباره عوض کردن قالب دارید بگید. قالب قبلی خیلی تیره بود.
ممنون و با بهترین آرزوها برای همه...
چه اسفندها دود کردیم ،برای تو ای روز اردیبهشتی
که گفتند این روزها ،می رسی از همین راه..
من سال جدید رو به همه تبریک می گم . و بهترین آرزوها رو واسه همگی دارم.
بهار تکرار گل است و بهشت تکرار بهار.با ضریب بی نهایت اگر بهار را در خود ضرب کنبم ،بهشت همین جاست.
|
دوستی | |
|
دل من دير زمانی است كه می پندارد : « دوستی » نيز گلی است ؛ مثل نيلوفر و ناز ، ساقه ترد ظريفی دارد . بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد جان اين ساقه نازك را - دانسته- بيازارد !
در زمينی كه ضمير من و توست ، از نخستين ديدار ، هر سخن ، هر رفتار ، دانه هايی است كه می افشانيم . برگ و باری است كه می رويانيم آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است
گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ، زندگی را به دلانگيزترين چهره بيارايد . آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ، كه تمنای وجودت همه او باشد و بس . بینيازت سازد ، از همه چيز و همه كس .
زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .
در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ، عطر جانپرور عشق گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز دانه ها را بايد از نو كاشت . آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان خرج می بايد كرد . رنج می بايد برد . دوست می بايد داشت !
با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند دست يكديگر را بفشاريم به مهر جام دل هامان را مالامال از ياری ، غمخواری بسپاريم به هم
بسراييم به آواز بلند : - شادی روی تو ! ای ديده به ديدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه ، عطر افشان گلباران باد . |
